औंला पड्काउँदा गठिया हुँदैन। अध्ययनहरू स्पष्ट छन्।

होइन, औंला पड्काउँदा गठिया हुँदैन। औंला पड्काउने बानी भएका मानिसलाई नपड्काउनेसँग तुलना गर्ने अध्ययनहरूले दुवै समूहमा हातको गठियाको दर उही पाए।

आवाज के ले बनाउँछ

तपाईंका जोर्नी सिनोभियल तरलमा हुन्छन्, जुन लुब्रिकेन्टले तिनलाई सजिलै चल्न मद्दत गर्छ। तरलमा अक्सिजन, नाइट्रोजन र कार्बन डाइअक्साइड लगायत घुलेका ग्यास हुन्छन्। जोर्नी तन्काउँदा वा मोड्दा भित्रको ठाउँ बढ्छ र चाप घट्छ। ग्यास तरलबाट निस्केर फोका बनाउँछ, र ती फोका फुट्दा आवाज आउँछ।

त्यसैले उही औंला तुरुन्तै फेरि पड्किँदैन। ग्यासलाई तरलमा फेरि घुल्न करिब २० मिनेट समय चाहिन्छ। आवाज तरलको घटना हो, हड्डी घोटिएको वा उपास्थि च्यातिएको होइन।

अध्ययनले के पाए

हार्भर्ड हेल्थले अनुसन्धानलाई यसरी सार्छ। धेरै अध्ययनले औंला पड्काउने बानी भएका र नपड्काउने मानिसबीच हातको गठिया दर तुलना गरे, र पड्काउँदा जोखिम बढेन। ३०० जना वृद्ध वयस्कको एउटा अध्ययनमा ७४ जनाले नियमित औंला पड्काउँथे र २२६ जनाले पड्काउँदैनथे। दुवै समूहमा गठिया उही दरमा देखियो।

सबैभन्दा चिनिएको परीक्षण आत्म प्रयोग थियो। क्यालिफोर्नियाका डाक्टर डोनाल्ड अंगरले दशकौंसम्म आफ्नो बायाँ हातका मात्र औंला पड्काए र दायाँ हातलाई छोडे। त्यसपछि एक्स रेले उनका दुई हातबीच गठियामा कुनै फरक देखाएन।

हातको ओस्टियोआर्थराइटिसका वास्तविक जोखिम कारक फरक छन्। उमेर, पारिवारिक इतिहास, पुरानो जोर्नी चोट र जोर्नीको भारी प्रयोग त्यो सूचीमा छन्। औंला पड्काउनु छैन।

इमानदार सानो नोट

गठिया नहुने भन्दैमा बल प्रयोग सित्तैमा हुँदैन। हार्भर्डले धेरै बलले पड्काउँदा टेन्डन वा लिगामेन्ट चोटका केही रिपोर्ट उल्लेख गर्छ, र सन् १९९० को एउटा अध्ययनले नियमित पड्काउनेहरूमा समात्ने शक्ति कम पाए पनि गठिया दर बराबर थियो। धेरैजसो मानिसका लागि यो बानीको सबैभन्दा खराब पुष्टि भएको असर भनेको छेउमा बस्ने मानिसलाई झर्को लाग्नु हो। पुस्तौंदेखि दोहोरिएको गठियाको चेतावनी एउटा मिथक हो।

यस्तो कुनै पनि चेतावनीका लागि एउटा सजिलो परीक्षण छ। त्यो काम सबैभन्दा धेरै गर्ने मानिसलाई रोग सबैभन्दा धेरै लाग्छ कि लाग्दैन भनेर सोध्नुहोस्। औंला पड्काउने विषयमा अनुसन्धानकर्ताले ठ्याक्कै त्यही प्रश्न एकभन्दा बढी पटक सोधे, र उत्तर हरेक पटक हुँदैन भन्ने आयो।