मिथक जाँच: अस्ट्रिचले कहिल्यै बालुवामा टाउको गाड्दैनन्। तिनको सास रोकिन्थ्यो।
किंवदन्ती टाढाबाट गलत पढिएका अण्डा स्याहार र चाप्लो भएर लुक्ने चालबाट आयो। वास्तविक चराले जमिनको गुँडमा अण्डा पल्टाउँछ, ७० किलोमिटर प्रतिघण्टा दौडिन्छ, र खतरा राम्ररी देख्छ।
मुख्य बुँदाहरू
- कुनै पनि अस्ट्रिचले कहिल्यै बालुवामा टाउको गाडेको छैन। तल सास फेर्न सकिँदैनथ्यो, र त्यसलाई लुक्नु पनि पर्दैन। संसारको सबैभन्दा ठूलो चरा ७० किलोमिटर प्रतिघण्टा दौडिन सक्छ र आफ्नो रक्षाका लागि काफी…
- मिथक बाँचेको छ किनकि अस्ट्रिचहरूले साँच्चै आफ्नो टाउको त्यस्ता ठाउँमा राख्छन् जुन टाढाबाट जमिनका प्वालजस्ता देखिन्छन्।
- अस्ट्रिचले रूख वा झाडीमा गुँड बनाउँदैनन्। तिनले जमिनमा छिपछिपे खाल्डो खन्छन् र त्यसमा अण्डा पार्छन्। त्यसपछि दुवै अभिभावक पालैपालो अण्डामाथि बस्छन्, र दिनमा कैयौं पटक बस्ने चराले चुच्चो तल झारेर…
कुनै पनि अस्ट्रिचले कहिल्यै बालुवामा टाउको गाडेको छैन। तल सास फेर्न सकिँदैनथ्यो, र त्यसलाई लुक्नु पनि पर्दैन। संसारको सबैभन्दा ठूलो चरा ७० किलोमिटर प्रतिघण्टा दौडिन सक्छ र आफ्नो रक्षाका लागि काफी कडा लात्ती हान्न सक्छ, तर पनि टाउकोविहीन अस्ट्रिचको कार्टुन करिब २,००० वर्षदेखि बाँचेको छ।
मिथक बाँचेको छ किनकि अस्ट्रिचहरूले साँच्चै आफ्नो टाउको त्यस्ता ठाउँमा राख्छन् जुन टाढाबाट जमिनका प्वालजस्ता देखिन्छन्।
गलत पढिएको राम्रो स्याहार
अस्ट्रिचले रूख वा झाडीमा गुँड बनाउँदैनन्। तिनले जमिनमा छिपछिपे खाल्डो खन्छन् र त्यसमा अण्डा पार्छन्। त्यसपछि दुवै अभिभावक पालैपालो अण्डामाथि बस्छन्, र दिनमा कैयौं पटक बस्ने चराले चुच्चो तल झारेर अण्डा पल्टाउँछ, ताकि अण्डा समान रूपमा तातून्।
त्यो टाढाबाट हेर्नुहोस् र तस्बिर आफैं लेखिन्छ। ठूलो शरीर स्थिर बस्छ। लामो घाँटी झर्छ। सानो टाउको खाल्डोमा हराउँछ। रोमन लेखक प्लिनी द एल्डरले पहिलो शताब्दीमा कथाको एउटा संस्करण लेखे, चराले झाडीमा टाउको घुसारेर आफ्नो पूरै शरीर लुकेको ठानेको वर्णन गर्दै। बालुवाको संस्करण त्यही गलत पढाइबाट बढ्यो।
चाप्लो हुने चाल
किंवदन्तीको पछाडि दोस्रो व्यवहार पनि छ। अस्ट्रिचले खतरा थाहा पाएर दौडिन नसक्दा कहिलेकाहीं जमिनमा पल्टिन्छ र घाँटी जमिनसँगै तन्काएर चाप्लो बस्छ। उसको फिका घाँटी र टाउको सुख्खा जमिन र झाडीसँग मिसिन्छ। टाढाबाट चरा टाउको नै नभएको शरीरजस्तो देखिन सक्छ, जुन दृष्टिबाट बाहिर गाडिएको टाउको जस्तो पढिन्छ।
दुवै व्यवहार सँगै राख्नुहोस्, मिथकसँग चाहिने सबै छः गुँडमा हराउने टाउको, र संकटमा हराउने टाउको। दुवैमा टाउकोमाथि बालुवा पर्दैन, र दुवै खतरा हेर्न नमान्ने बारे होइनन्।
लुक्न होइन, दौडिन बनेको
वास्तविक जनावरले कथालाई झन् अनौठो बनाउँछ। Live Science ले उद्धृत गरेको सान डिएगो चिडियाखानाका तथ्याङ्कअनुसार अस्ट्रिच जीवित सबैभन्दा ठूला चरा हुन्, २.७ मिटरसम्म अग्ला र १३० किलोग्रामसम्मका। स्मिथसोनियनको राष्ट्रिय चिडियाखानाले तिनको अधिकतम दौड गति ७० किलोमिटर प्रतिघण्टा बताउँछ, जमिनमा कुनै पनि चराभन्दा छिटो। तिनका आँखा ठूला छन्, सुन्ने क्षमता तिखो छ, र समस्याप्रति तिनको पहिलो जवाफ गतिमा भाग्नु हो।
त्यसैले भनाइ दुईपटक उल्टो छ। अस्ट्रिचले टाउको लुकाउँदैन, र टाउको चराको कमजोर ठाउँ होइन। अर्कोपटक कसैले तपाईंलाई आफ्नो टाउको गाडेको आरोप लगाउँदा तथ्यले जवाफ दिन सक्नुहुन्छः अस्ट्रिच आफ्ना अण्डा पल्टाइरहेको थियो, र उसले खतरा राम्ररी देखेको थियो।
स्रोतहरू
Live Science: Do ostriches really bury their heads in the sand?, San Antonio Zoo: Animal Myths